رژیم صهیونیستی را نمیتوان صرفاً یک دولت دارای توان نظامیبالا یا ارتشی پیشرفته دانست؛ بلکه باید آن را نمونهای خاص از #۱۷۱دولت پادگانی#۱۸۷ در جهان معاصر تلقی کرد؛ دولتی که در آن، منطق امنیتی نه فقط بر سیاست خارجی، بلکه بر ساختار اجتماعی، اقتصاد، فناوری، آموزش و حتی هویت ملی سایه انداخته است. در چنین ساختاری، ارتش تنها ابزار دفاع از مرزها نیست، بلکه به ستون اصلی دولتسازی و بقای سیاسی تبدیل میشود. از این منظر، فهم اسرائیل بدون درک جایگاه ارتش و امنیت در متن جامعه اسرائیلی، اساساً ممکن نیست.